สี่งที่ยังคงอยู่

มีคนบอกว่า กาลเวลาทำให้คนเปลี่ยน เเต่อย่างลืมว่ายังมีคนสองคนที่ไม่เคยเปลี่ยน

ณ.หมู่บ้านเเห่งหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศไทย หมู่บ้านเเห่งนี้เป็นหมู่บ้านเล็กๆไม่ใหญ่มากเเต่ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่เเห่งนี้มีความสุข มีความสมัคคีกัน ช่วยเหลือซึ่งกันเเละกันเด็กในหมู่บ้านก็น่ารัก เพราะได้รับการอบรมจากพ่อเเม่เป็นอย่างดี

เเละเเล้ววันเวลาก็ผ่านไปทำให้สภาพในหมู่บ้านมีความเจริญก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เเละในขณะเดียวกันเด็กเเละเยาวชนเริ่มตามสมัยที่กำลังเกิดขึ้น ทำให้สภาพจิตใจของพวกเขามีความเปลี่ยนเเปลงตามสภาพเเวดล้อม เมื่อก่อนถ้าไปในหมู่บ้านนี้จะเห็นเด็กเเละเยาวชนทุกบ้านก็ว่าได้ เเต่ตอนนี้ไม่อย่างนั้นเเล้ว เราจะเห็นเเต่ผู้ที่มีอายุ เเต่หากรู้ไหมว่าท่านเหล่านี้ยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เเม้ลูกหลานไม่ได้อยู่กับเขาก็ตาม บางทีลูกๆหลานๆนานกลับมาเยี่ยม

เเต่ท่านทั้งหลายยังมีความผูกพันธ์ ยังมีความรัก ยังมีความห่วงยาย ไม่เปลี่ยน เเม้กาลเวลา สภาพเเวดล้อมจะเปลี่ยนเเต่ใจท่านยังเป็นคนเดิมคนที่พวกเรารู้จัก..

เงื่อนไขในการเดินทางของชีวิต

เงื่อนไขชีวิต

 ในชีวิตของเรานั้นมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เป็นแรงบันดาใจในการไปสู่เป้าหมาย การที่เราจะก้าวไปสู่เป้าหมายนั้น บางเป้าหมายต้องมีเงื่อนไข เพื่อที่เราจะเดินสู่เป้าหมายตามที่ถูกกำหนดใว้

ชีวิตของผมเริ่มตั้งแต่เด็กพ่อแม่ไม่ได้ตั้งเงื่อนไขอะไรมากมายในชีวิต แต่พ่อแม่คงคิดลึกๆว่าลูกคนนี้โตขึ้นคงจะเป็นคนดี แต่เมื่อชีวิตไปถึงจุดหนึ่ง ในการเดินทางไปสู่เป้าหมายคงไม่พ้นคำว่า เงื่อนไข เส้นทางที่ผมจะเดินนั้น ผมตั้งเงื่อนไขว่า ถ้าผมจะเป็นพระสงฆ์ ผมจะต้องเป็นคนดี มีความนบน้อมต่อผู้ให้การอบรม และปฎิบัติตามกฎระเบียบที่บ้านเณรกำหนดใว้ ถ้าผมทำตามเงื่อนไขนี้ได้ ผมมั่นใจว่าการเป็นพระสงฆ์นั้นคงอยู่ไม่ไกลเกินไป

 ..เงื่อนไข..ถ้าเรายอมรับมัน เราก็จะมีอิสระภาพและสามารถพัฒนาเราได้..แต่เมื่อใดที่เราไม่ยอมรับมัน..เราก็จะสูญเสียอิสระภาพ...

ภาพเเห่งความทรงจำ

วันเวลาแห่งความทรงจำ

                                   

 ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ณ.หมู่บ้านโป่งขนุน ที่บ้านเกิดของผมเองครับ วันนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต ที่ผมได้เห็นชาวบ้านพี่และน้องของผมอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า วันนี้เป็นวันที่ลูกๆหลานๆจะแสดงความเคารพต่อคุณตากับคุณยาย โดยการรดน้ำดำหัวท่าน  ผมกับและครอบครัวตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมงานนี้ วันนี้เป็นวันครอบครัวเป็นวันที่มีความสุข สิ่งแรกที่ต้องทำคือการจัดเตรียมอาหาร วันนี้ต้องฆ่าหมูเพื่อจัดเตรียมอาหารให้กับแขกที่มาร่วมงานอีกด้วย

 หลังจากทำอาหารเสร็จทุกคนก็จะร่วมใจกันภาวนาขอพรจากพระเพื่อที่งานในวันนี้จะเป็นสิริมงคล การสวดภาวนานั้นเริ่มจากลูกคนโตของคุณตาคุณยายและวันนี้พวกเราจะสวดพิเศษให้กับตากับยาย เมื่อสวดภานาเสร็จจะต่อด้วยการรับประทานอาหารร่วมกัน หลังจากรับประทานอาหารเสร็จจะต่อด้วยการรดน้ำดำหัวคุณตาคุณยา โดยเริ่มจากคนโตเช่นกัน

ทั้ง 2นี้ท่านนี้เป็นโฉมหน้าของตากับยาย

วันนั้นพวกเราลูกๆหลานๆรดน้ำดำหัวให้ท่าน แต่สำหรับคุณยายนั้นเป็นครั้งสุดท้ายที่ลูกๆหลานๆรดน้ำดำหัวให้ท่าน ตอนนี้ท่านได้ไปอยู่กับพระเจ้าในสวรรค์แล้ว ภาพข้างบนนี้เป็นภาพสุดท้ายที่ผมรดน้ำดำหัวให้กับคุณยาย ตอนนี้เหลือเพียรความทรงจำดีๆที่อยู่ข้างใน

.....ภาพเเห่งความสุข....

.....ภาพเเห่งรอยยิ้ม.....

....ภาพเเห่งความทรงจำ.

 ....เเละนี่คือครอบครัวของผมที่ผมรักมากที่สุด

         เเม้กาลเวลาอาจผ่านไปนานเเสงนาน... เเต่ภาพในวันนั้นยังคงอยู่กับผม....
         ......เเละเป็นกำลังใจให้กับผม
              .......ในยามท้อเเท้...ในยามเหงา...เเละใยามคิดถึงบ้าน




......ขอบคุณทุกท่านนะครับที่อ่านข้อความของผม..เเละเเสดงความคิดถึงเห็น...ขอพระเจ้าอวยพระพรทุกท่านครับ .

ประสบการณ์กับวันเวลาของฉัน

วันเวลากับการศึกษา

            เริ่มในวัยเด็กของผมในช่วงเวลาที่ผมยังจำความได้ในวัยเด็กนั้นผมรู้สึกมีความสุขมากเพราะได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่เรารักและจริงใจกับเราทั้งพ่อแม่พี่น้องผมรู้สึกมีความสุขมากที่สุดเลย แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เมื่อโตขึ้นมาเป็นวัยที่ต้องเรียนรู้หาความรู้เพื่อที่จะใช้ในการดำรงชีวิตประจำวัน โรงเรียนแรกที่ผมได้เข้าเรียนคือโรงเรียนในหมู่บ้าน โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเล็กๆมีนักเรียนแค่ไม่กี่สิบคน การใช้ชีวิตในช่วงนี้เป็นชีวิตที่สนุกสนานมีความสุข เมื่อผ่านโรงเรียนที่นี้แล้วต้องเข้าสู้ช่วงเวลาที่ต้องเข็มข้นขึ้นจากการเรียน ได้ไปศึกษาต่อประถมที่ไกลจากบ้านและยังเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องจากบ้านเพื่อที่จะไปหาความรู้ใหม่ๆประสบการณ์ใหม่ๆตอนแรกมีความรู้สึกไม่อยากจากบ้านไป แต่เมื่อถึงเวลาก็ต้องไปและเป็นครั้งแรกเช่นกันที่ต้องออกจากตนเอง ในที่แห่งนี้ได้ทำให้ผมมีประสบการณ์ชีวิตมากมาย ที่เป็นประโยชน์ต่อการดำรงชีวิต ผมได้ศึกษาในโรงเรียนแห่งนี้เป็นเวลา 5 ปี ในช่วง 5 ปีนี้เมื่อมองย้อนกลับไปเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำเพราะมีเรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทั้งที่ดีและไม่ดีปะปมกันไป หลังจากใช้ชีวิตที่โรงเรียนแห่งนี้มา 5 ปี ถึงเวลาอีกที่ต้องไปในสถานที่แห่งใหม่ทั้งที่ผมไม่รู้ว่าที่แห่งใหม่นั้นเป็นอย่างไรเป็นเรื่องที่ท้าทายชีวิตอีกครั้งหนึ่ง และที่สำคัญเป็นโรงเรียนที่ไกลจากหมู่บ้านมากและเป็นโรงเรียนที่ต้องปรับตัวทั้งการเรียน ภาษา วัฒนธรรม และหลายๆอย่าง ตอนแรกก็รู้สึกกลัว แต่สิ่งนั้นไม่ใช่ปัญหาที่ใหญ่ที่ผมต้องท้อ เมื่อเข้ามาเรียนวันแรกก็มีความรู้สึกคิดถึงโรงเรียนเก่าและเพื่อนเก่า เมื่อนานเข้าทำให้มีความผูกพันกับโรงเรียนนี้ผมเรียนที่โรงเรียนพระกุมารเยซูนี้เป็นเวลา 4 ปี ถึงเวลาที่ต้องตักสินใจอีกครั้งหนึ่ง ทำให้ผมเลือกเส้นทางที่ผมชอบมากที่สุด คือ การเข้าบ้านเณรและผมอยู่บ้านเณรตั้งแต่ ม.4 จนถึงปัจจุบันคือ ปรัชญาปี 4 เมื่อมองย้อนไปในชีวิผมรู้สึกว่าชีวิตถ้าไม่มีพระคอยช่วยเหลือผมคงไม่ได้มาอยู่ในที่ตรงนี้และคงไม่มีวันนี้.