ประสบการณ์กับวันเวลาของฉัน

วันเวลากับการศึกษา

            เริ่มในวัยเด็กของผมในช่วงเวลาที่ผมยังจำความได้ในวัยเด็กนั้นผมรู้สึกมีความสุขมากเพราะได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่เรารักและจริงใจกับเราทั้งพ่อแม่พี่น้องผมรู้สึกมีความสุขมากที่สุดเลย แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เมื่อโตขึ้นมาเป็นวัยที่ต้องเรียนรู้หาความรู้เพื่อที่จะใช้ในการดำรงชีวิตประจำวัน โรงเรียนแรกที่ผมได้เข้าเรียนคือโรงเรียนในหมู่บ้าน โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเล็กๆมีนักเรียนแค่ไม่กี่สิบคน การใช้ชีวิตในช่วงนี้เป็นชีวิตที่สนุกสนานมีความสุข เมื่อผ่านโรงเรียนที่นี้แล้วต้องเข้าสู้ช่วงเวลาที่ต้องเข็มข้นขึ้นจากการเรียน ได้ไปศึกษาต่อประถมที่ไกลจากบ้านและยังเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องจากบ้านเพื่อที่จะไปหาความรู้ใหม่ๆประสบการณ์ใหม่ๆตอนแรกมีความรู้สึกไม่อยากจากบ้านไป แต่เมื่อถึงเวลาก็ต้องไปและเป็นครั้งแรกเช่นกันที่ต้องออกจากตนเอง ในที่แห่งนี้ได้ทำให้ผมมีประสบการณ์ชีวิตมากมาย ที่เป็นประโยชน์ต่อการดำรงชีวิต ผมได้ศึกษาในโรงเรียนแห่งนี้เป็นเวลา 5 ปี ในช่วง 5 ปีนี้เมื่อมองย้อนกลับไปเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำเพราะมีเรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทั้งที่ดีและไม่ดีปะปมกันไป หลังจากใช้ชีวิตที่โรงเรียนแห่งนี้มา 5 ปี ถึงเวลาอีกที่ต้องไปในสถานที่แห่งใหม่ทั้งที่ผมไม่รู้ว่าที่แห่งใหม่นั้นเป็นอย่างไรเป็นเรื่องที่ท้าทายชีวิตอีกครั้งหนึ่ง และที่สำคัญเป็นโรงเรียนที่ไกลจากหมู่บ้านมากและเป็นโรงเรียนที่ต้องปรับตัวทั้งการเรียน ภาษา วัฒนธรรม และหลายๆอย่าง ตอนแรกก็รู้สึกกลัว แต่สิ่งนั้นไม่ใช่ปัญหาที่ใหญ่ที่ผมต้องท้อ เมื่อเข้ามาเรียนวันแรกก็มีความรู้สึกคิดถึงโรงเรียนเก่าและเพื่อนเก่า เมื่อนานเข้าทำให้มีความผูกพันกับโรงเรียนนี้ผมเรียนที่โรงเรียนพระกุมารเยซูนี้เป็นเวลา 4 ปี ถึงเวลาที่ต้องตักสินใจอีกครั้งหนึ่ง ทำให้ผมเลือกเส้นทางที่ผมชอบมากที่สุด คือ การเข้าบ้านเณรและผมอยู่บ้านเณรตั้งแต่ ม.4 จนถึงปัจจุบันคือ ปรัชญาปี 4 เมื่อมองย้อนไปในชีวิผมรู้สึกว่าชีวิตถ้าไม่มีพระคอยช่วยเหลือผมคงไม่ได้มาอยู่ในที่ตรงนี้และคงไม่มีวันนี้.